171010

Ik heb net shirts van oude liefdes verknipt om papilotten van te fabriceren.. Hoe ongesteld wil je me hebben?

Er zijn half leuke feestjes met dikwijls leuke mensen, niet om naar toe te gaan, maar om al te zijn. Er is geen geld wat
wel uitgegeven moet worden en er moeten -hijs- meer sigaretten gebietst worden. Er moet worden gelachen, gedronken, uit
nekken geluld en niet enthousiast gedanst worden. Zin in! Geile kutzin in.

Neen. Ik zit thuis, alleen, wat op zich al een rariteit is. Ik ben nooit thuis en zij altijd. Ik heb net gedouched, want
als ik dan toch tijd zit te verdragen kan ik me net zo goed verzorgen. Af en toe kijk ik in de spiegel, baal ik van wat ik
zie, neem ik een pose aan zodat het licht me streelt en ik weer gerustgesteld ben. Hou mijn buik in, bekijk mijn kont.
Zak weer in en grijp fronsend naar nog een sigaret, nog een raar-maar-reuze-interessant-zeewier-met-wasabi-smaak chipje of
nog een blikje Cola Light. Ik heb er nog maar een. Nog maar een mooi, lang, wit kankerstokje, wat betekent dat ik zo ga
slapen. Een bliepje, een smsje.

'Waar bennnnnn je dan?'

Zal ik liegen? Even overweeg ik het, ik weet dat ik daar niet meer geraak dus nou kan ik net zo goed met een of ander
onverslaanbaar verhaal komen. Fuck het.

'Dik en ongesteld, lamemetrust.'

Mijn onderbuik heeft net bepaald dat alle sociale omgangsvormen de rottende vinkentering kunnen krijgen, helemaal in z'n
eentje. Prrrima.

Lekker alleen zijn. Lekker tekenen (nog geen potlood aangeraakt), lezen (oja, boeken), huiswerk maken (haha, oh wow) en
andere huiskamer-toegankelijke manieren van zelfontwikkeling.

Ik kijk nog eens in die verrekte spiegel en concludeer dat er echt geen zak aan te ontwikkelen valt.

Topavond. Waar is die peuk.